We waren kinderen

Vrijheidsschrijvers: Schoutje Schouten & Vera van der Woude

Veteraan: Aloys Bijl

Het verhaal van onze veteraan

Aloys heeft vanuit de dienstplicht van 1978 tot 1979 bij de landmacht gediend. In maart 1979 is hij als soldaat naar Libanon gezonden voor de vredesmissie UNIFIL, waar hij tot en met september 1979 is geweest.

Hij heeft ons veel verteld over deze missie, zowel over de tijd voor vertrek, tijdens en na de missie. In zeer bijzondere omstandigheden, er was vrijwel niets, heeft hij samen met een groep jonge mannen, voor volwassen aangezien maar van binnen eigenlijk nog kinderen, de Nederlandse post in Shama opgebouwd. De broederschap was erg sterk onderling. Tijdens deze missie heeft Aloys veel ervaringen opgedaan en daardoor veel levenslessen geleerd.

Ons is het volgende het meest bijgebleven:
Dat de missie niet is afgelopen bij thuiskomst. Ook al duurde de feitelijke missie misschien maar een half jaar, daarop volgt een andere missie die voor de militair/het individu veel belangrijker is. Één van verwerking, één van vereniging tussen zijn ‘zijnsvorm’ op missie en daarbuiten, en één van een weg vinden in de maatschappij bij thuiskomst. Dat vraagt ontzettend veel van iemand, en het kan een leven lang duren.  Tegelijk vonden wij het bijzonder te zien hoe de missie en zijn ervaringen, Aloys gemotiveerd hebben om zijn verhaal te delen met anderen. Hij wil daarmee de boodschap uitdragen dat wij moeten gaan voor liefde en vrede, en niet voor de andere kant. Om zo oorlog, in welke mate of vorm dan ook (pesten of internationale conflicten), met elkaar te stoppen.

De gedachte achter het kunstwerk

Het silhouet met daarin de witte lijn geeft weer hoe een groot volwassen lichaam op pad werd gestuurd, terwijl zich daar eigenlijk nog een klein jongetje in bevond. Op het eerste gezicht lijkt het een gewoon silhouet zoals ieder ander, maar als men beter kijkt worden luikjes zichtbaar. Achter de luikjes schuilen alle verhalen en ervaringen die de militair heeft opgedaan tijdens de missie. De luikjes zijn nog dicht, maar als je als buitenstaander/burger interesse toont en vanuit nieuwsgierigheid en openheid een luikje probeert te openen, ontvouwt het verhaal zich vanzelf. Wij denken dat dit ook belangrijk is binnen de maatschappij, dat het aan ons/de burger is om die eerste te stap te zetten, en vanuit een openheid de veteranen uitnodigen om hun verhalen te delen. Verhalen die ontzettend belangrijk zijn en gehoord willen worden. Het gedicht dat zich op het doek bevindt, neemt men mee op de reis die Aloys heeft gemaakt: voor, tijdens en na de missie. En het laat zien wat voor invloed al zijn ervaringen achter de luikjes op hem als persoon gehad hebben. De foto’s die gebruikt zijn in het kunstwerk zijn gemaakt door Aloys zelf en geven daarom een compleet beeld van zijn tijd daar. Door gebruik te maken van een laken, karton en het zelf schrijven en schilderen heeft het kunstwerk authenticiteit gekregen.  De tekst en de foto’s zijn opgehangen met veiligheidsspelden. Het kunstwerk symboliseert dus de tijd waarin Aloys in Libanon was (1979). Wij denken dat het kunstwerk in zijn totaliteit daarmee past bij het verhaal wat de veteraan met ons gedeeld heeft.

Wat neem je mee van operatie vrijheidsschrijvers?

Schoutje: Van Operatie Vrijheiddschrijvers neem ik mee hoe belangrijk het is om zichtbaarheid te creëren in de maatschappij voor alle missies die hebben plaatsgevonden sinds de Tweede Wereldoorlog en om de verhalen te horen van de militairen en veteranen die daarbij betrokken waren, om zo hopelijk de kloof die ik ervaar tussen die wereld en de wereld thuis/in Nederland kleiner te kunnen maken.

Vera: Van Operatie Vrijheidsschrijvers neem ik mee dat het belangrijk is om de kloof tussen veteranen en de burgermaatschappij kleiner te maken en de veteranen de plek in de maatschappij te geven die ze verdienen. Deze verhalen hoor je niet zomaar en daarom vind ik het belangrijk dat wij als maatschappij deze een platform geven, want we kunnen hier met zijn allen erg veel van leren. Onze vrijheid is namelijk niet zo vanzelfsprekend als we allemaal denken. Het is belangrijk dat we ons daar bewust van worden.